آغازِ زندگی مطمئن و موفق در اتریش.

فکر می‌کردم بعد از ارسال پرونده، ماه‌ها باید سکوت را تحمل کنم. جواب، سه روز بعد آمد؛ آن‌قدر زود که مطمئن بودم برای کس دیگری است.

روز سوم مدرسه، بچه‌ها معلمشان را بهتر از ما می‌شناختند. ما ده سال بود نگران «سازگاری» بودیم — معلوم شد فقط باید راه می‌افتادیم.

طرح تجاری‌ام را سه بار بازنویسی کردیم؛ هر بار بیشتر شبیه یک شرکت واقعی شد. روزی که کلید دفتر را گرفتم، لینتس زیر برف بود.

اولین شیفت کاری‌ام در بیمارستان، شب تولد ۳۵ سالگی‌ام بود. هدیه‌ی آن سال، همان بجی‌یی بود که اسم خودم را داشت.